Yalnız Koltuklar Fotoğraf Hikayesi

fotoğraf hikayesi

Fotoğrafı, "yalnız koltuklar fotoğraf hikayesini" Ankara Kalesinde çekmiştim. Uzun yıllar önceydi. Kimsenin oralara gitmediği, insanların oralarda gezmediği sadece hayat mücadelesi veren insanların olduğu zamanlar... Şimdiyse turistik bir yer halini aldı. Ancak insanlar hala yaşamaya devam ediyor. Gelir kaynakları da artık turizm denebilir. Bölgedeki pek çok yer, konak, ev, açık alan insanların oturup bir şeyler yiyebilecekleri kafeler veya lokantalar halini almış.

Bu fotoğraf o turistik mekanlardan birinde çekilmedi ama. Bu fotoğrafı eskiden izbe ve harabe olan bir sokaktan geçerken kuşçular olarak tabir edilen, güvercin ve benzeri kuşlar besleyen üç dört kadar genç ile arkadaşlık kurarak çektim. Hepsinin kolları derin kesik izleri ile dolu ve "amına koyuyum" sözleri en sevdikleri bağlaç olan kişilerdi.

Fotoğraftaki yer de onların mekanıydı. Yalnız koltuklarda oturmak onlara ne hissettiriyordu bilmiyorum ancak fotoğrafa derinlemesine bakarsak uzakta büyüyen binalara karşı bu kadar yüksekten bakmalarına rağmen kendilerini küçük hissettiklerini düşünüyorum. Kocaman binalara karşı oturmak... Çok uzakta olduğu için küçük görülen binaların aslında ne kadar büyük olduğunu bilmek... Acı bu değildir de nedir?

Orada bulunduğum süre içerisinde bunları hissettim. Her zamankinden daha fazla ezildiğimi hissettim. Hem de bu kadar yüksek bir yerden bakıyor olmama rağmen... Bulutları düşledim sanki uçarcasına ve düşünsel bir yanılsamanın verdiği telaşın getirdiği çaresizliği ve umursamazlığı... Bulutlar her zamankinden daha koyu her zamankinden daha karanlıktı sanki. Bu fotoğrafın hikayesi bulutların koltukları yalnız bırakması ve yalnız koltukların aslında insanların ne kadar çaresiz olsalar da toplumda tanımadıkları insanlarla ne kadar birlikte oldukları aslında. Aslında her kesin içindeki yalnızlık ve düşlerde görülen karanlık beni bu fotoğrafı çekmeye itti.

Fotoğraf teknik bakımdan kusursuz olmasa da hikaye bakımından kusursuz. Yalnız koltuklar fotoğraf sanatı için bulunmaz eşyalar değiller. Sadece nereye bakması gerektiğini bilen fotoğraf severler için değil hayattan bir ders aldığını düşünen herkes için bulunmaz değerde simgeler o kadar. Yalnız koltuklar fotoğraf hikayesi okunmaya değer mi siz karar verin.




Ve yazımı bitirirken sizleri güzel bir video ile baş başa bırakmak istiyorum. Umarım videoda kendinizden ve paylaştığım fotoğrafın hikayesinden az da olsa bir şeyler bulursunuz. Okuduğunuz ve ilgilendiğiniz için teşekkürler.

Yorumlar

Popüler Yayınlar